Facebook

Irrelevant

Tekst: Jaap Dijk
Bron: René Diekstra
In het Dagblad van het Noorden las ik onlangs een artikel van René Diekstra dat mij tot nadenken stemde. Het ging over “er nog toe doen”.
Als je ouder wordt, wordt het te vaak stiller om je heen. Je gaat er ter gemakkelijk van uit, dat de kinderen die jij groot hebt gebracht en waarvoor je kosten nog moeite hebt gespaard, op de een of andere manier die rol om zullen draaien en op het moment dat jij langhamerhand hulpbehoevend wordt, jou die hulp, die schouder, die helpende hand zullen bieden.
Natuurlijk heb jij je ouderlijke taak met liefde uitgevoerd en je hebt er waarschijnlijk nooit bij stil gestaan wat dat je heeft gekost. Niet alleen aan slapeloze nachten en grijze haren van zorg, maar ook materieel. 
Hulpbehoevend images2
In dezelfde krant las ik dat kinderen niet alleen je leven verrijken, maar dat er ook een prijskaartje aan hangt “van kraambed tot studeerkamer kost een enkele zoon of dochter een kleine ton”. Studiekosten zijn daarin nog niet eens meegerekend. Je kunt bedenken, dat je ze maar niet had moeten krijgen, maar zo zit de natuur, het leven, niet in elkaar. Kinderen worden – meestal- uit liefde verwekt en gebaard. En hun hele opgroeiende leven omring je ze – als je tenminste je hart op de goede plek hebt – met zorg en liefde. Natuurlijk zijn er ook ouders die hun kinderen mishandelen of zelfs misbruiken, maar dat zijn aberraties waar ik in een ander artikel nog wel eens op terug zal komen. 
Je kinderen waren – en zijn – relevant; met andere woorden: “ze dóén ertoe. Maar hoe is dat met jou als je haren grijs zijn geworden?
Die vraag, schrijft Diekstra, komt nogal eens boven bij bejaarde medemensen. “Het ergste, aldus een bewoner van een verzorgingshuis, is dat je irrelevant bent geworden. Je doet niet meer ter zake, je bent nergens meer voor nodig, niemand zit nog op je te wachten, je bent hoogstens nog tot last. Er moet voor je gezorgd worden omdat je dat zelf niet meer, of niet meer voldoende kunt.”
images3 images4
En dan kijk ik naar mijn leeftijdsgenoten realiseer me: ze zijn gepensioneerd en werken niet meer voor hun dagelijks brood; zijn niet meer nuttig als werknemen en als kostwinner. Niet meer relevant dus. Dragen geen verantwoordelijkheid meer voor de opvoeding en het welzijn van hun kinderen; niet meer relevant dus. Een aantal klussen die vroeger als vanzelf af gingen, lukken niet meer; ze moet daarvoor hulp vragen en zijn dus afhankelijk van de gunst van iemand anders. Ook dat kun je nauwelijks relevant noemen. 
Maar is dat alles?
Je kunt ook zeggen dat wijsheid komt met de jaren en dat is toch ook wat waard. En die onvermijdelijke vergeetachtigheid? Herinner u zich uit uw schooltijd die spreuk van Socrates: ”Het enige wat ik zeker weet, is dat ik niks weet.?” Welnu, zo dramatisch is dat “niet weten” dus ook weer niet.
De angst om irrelevant te worden moet nu ook weer niet overgewaardeerd worden. Je kunt je nog op vele manieren nuttig maken, als vrijwilliger, als oppas voor je kleinkinderen of als columnist bijvoorbeeld. Je lééft omdat je niet anders zou willen. En de beste remedie tegen irrelevantie is ervoor te zorgen dat er nooit een eind komt aan je plannen voor de toekomst, hoe lang of hoe kort die ook mag zijn.
NB: reacties, ervaringen van u zelf of anderen zijn welkom via: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
 

Meer in deze categorie:

radio online

 

 

 

Video

Ga naar boven